Rozdział IV . ''People are strange" .

W ciągu ostatniego miesiąca poczułam nagły przypływ nowych ,,przyjaciół”. Nie mam najmniejszego pojęcia jak to się stało, ale wieść o tym, że przeszłam do x-factora rozniosła się bardzo szybko, jak na  tak dużą szkołę, liczącą ponad 600 uczniów. Z dnia na dzień stawałam się coraz bardziej popularna, większość (o ile nie wszyscy) znali moje imię, a idąc szkolnym korytarzem co chwila słyszałam powitania i sztuczne uśmiechy skierowane w moją stronę. Dziewczyny z młodszych klas chodziły za mną i przechwalały się koleżanką, jak to bardzo mnie znają i w jaki to sposób zostałyśmy przyjaciółkami, co oczywiście było kompletną nieprawdą. Spławiałam te dziewczyny, ale ona jak na złość coraz bardziej za mną chodziły. Zdarzały się także nasze ,,przypadkowe” spotkania na ulicy, choć ja bardzo dobrze wiedziałam, że celowo za mną szły. Także coraz więcej chłopaków się za mną oglądało. Na szczęście nauczyłam się jak ich spławić – lata praktyki przyglądania się jak to Amy robiła.

            Ale nie tylko tak było. Oprócz nowych ,,przyjaciół” zyskałam też nowych wrogów. Były to zazwyczaj te popularne dziewczyny (patrz: ‘plastiki’). Nie były zazdrosne o to, że dostałam przepustkę na nowe życie, ze dostałam szanse zaistnieć w show-biznesie. Nie. One po prostu wyczuwały we mnie konkurencje, traktowały jak jakąś osobę, która chce pozaliczać wszystkich facetów, która chce odebrać ich przyjaciółki i chłopaków. Totalny bezsens. Wchodząc do szkoły i otwierając swoją szafkę z numerem 62 często zastawałam jakieś karteczki z groźbami lub wyzwiskami. Ale co ja komu zrobiłam? Nic nie rozumiałam. Nic.

            Tego dnia również otwierając swoją szafkę na zielonych książkach matematyki zobaczyłam małą karteczkę. Od razu pomyślałam, że to pewnie znów te ‘plastikowe’ dziewczyny ją podłożyły. Pokiwałam głową z niedowierzenia, jak one mogą myśleć, ze mnie to jakkolwiek rusza? Szczerze miałam gdzieś te ich hejty. Wyciągnęłam mały skrawek papieru i rozciągnęłam go. Moim oczom ukazały się chwiejące, nierówne litery:

Ty wredna mała suko. Jesli zjawisz się dzisiaj w programie, to będzie twój ostatni dzień. Zapamiętaj sobie moje słowa. Ostrzegam!

Parsknęłam śmiechem i zgniotłam karteczkę, po czym wyrzuciłam do kosza. Ci ludzie naprawdę myślą, ze boję się tych gróźb? Żałosne. Zastanawiał mnie tylko fakt, skąd ta osoba wiedziała,  że właśnie dzisiaj mam zjawić się w x-factorze? Wiedziała tylko Amy, a ona nigdy by tego nikomu nie powiedziała. Wiec jak? Może w Internecie zamieszczone są nazwiska wszystkich uczestników? Tak, pewnie tak. Ale skąd może to wiedzieć taka osoba jak ja, czyli osoba pozbawiona Internetu w domu?

            Rozejrzałam się po korytarzu. Widok taki sam jak od miesiąca, czyli od przejścia do x-factor – osoby gapiące się na mnie i szepczące do ucha swojego towarzysza. To wkurzało. Przecież jestem zwykłą dziewczyną, nie jakąś znaną superstar.

            Ludzie są dziwni.

           

*

            20.03.2013r. Po raz trzeci stałam przed wielkim, białym budynkiem. Było zupełnie inaczej niż ostatnim razem  - tłoczno. Przed wejściem stało dwóch tęgich ochroniarzy, co chwila wpuszczających szarmancko ludzi. Na parkingach brakowało miejsc, a jak to na Londyn przystało, parkingi były tu ogromne. Zobaczyłam również kilku kamerzystów ciągnących za sobą ogromny sprzęt. Z każdym krokiem, z każdą sekundą i z każdym spojrzeniem na otaczającą mnie rzeczywistość moje serce biło coraz mocniej. To był mój największy wróg - stres. Nie potrafiłam go powstrzymać za żadne skarby. Po prostu był. Był gdzieś tam w środku i w najważniejszych dla mnie chwilach się ujawniał. Nie potrafiłam z nim walczyć, a on perfidnie to wykorzystywał. Jedyną metodą na jego powstrzymanie było zamknięcie oczu i pomyślenie o czymś przyjemnym. Ale jak w takiej chwili można myśleć o czymś przyjemnym?! Próbowałam. Nie da się. Byłam za słaba, ale miałam nadzieję, że nie przeszkodzi mi w dążeniu do marzeń.

            Stałam jakiś metr od wejścia budynku. Ochroniarz spojrzał na mnie i Amy trochę podejrzliwym wzrokiem, a później sympatycznie uśmiechnął się do stojącej za mną mamy i szarmancko otwierając drzwi wpuścił nas do środka. Tak jak się spodziewałam panował tam olbrzymi tłok. Niektóre twarze zapamiętałam z castingu, inne pewnie nie były z okolic Londynu. Każdy uczestnik miał już przypięty do ubrania numerek, z którym wystąpi.

Zdjęłam krótką, szarawą kurtkę i podałam pewnej drobnej, rodowłosej kobiecie za blatom, która powiesiła go na pierwszym wieszaku. Sięgnęła po długą kartkę, an której zamieszczone były nazwiska uczestników. Chwyciła długopis w swoje kościste palce.

- Nazwisko? – zapytała piszczącym głosem

            - Argon. Vanessa Argon – odpowiedziałam. Kobieta przejechała palcem po liście, ale nie musiała długo szukać, bo moje nazwisko znajdowało się już na czwartym miejscu. Jej palec skierował się w bok, zatrzymując na jakimś numerku. Rudowłosa odwróciła się na pięcie, podeszła do szafki i wyjęła z niej coś przypominającego plakietkę z nazwiskiem, tylko zamiast nazwiska był numerek 165988. Podała mi go, a ja przypięłam pod dekoltem swojej błękitnej sukienki.

            W pomieszczeniu oprócz blaty, były również fotele. Bardzo dużo, różnokolorowych, co działało na lekkie uspokojenie. Usiadłam na zielonkawym pośrodku Amy i mamy. Moja rodzicielka wyjęła z dużej, brązowej torby gazetę i schowała za nią twarz wpatrując się w czarne literki. Przyjaciółka zaś wyciągnęła swój ciemny Black-berry i łagodnie stukała w klawiaturę.

            - Co robisz? – zapytałam. Jak to co robi? Pisze, przecież widać! Ale musiałam czymś się zająć, by nie myśleć o występie,  który, jak dobrze pamiętam, miał się zacząć za jakieś 20 minut, a siedzenie w zupełnej ciszy na pewno by mi w tym nie pomogło.

            - Użeram się z tym kolesiem – westchnęła wciskając klawisz ,,wyślij”.

            - Z jakim kolesiem? – no dobra. Wiedziałam jakim, bo kto niby cały czas dzwonił i chodził za Amy, jak nie ten chłopak z naszego sąsiedztwa? Ale musiałam z kimś zacząć rozmawiać, żeby tylko przestać myśleć o tym występie, bo inaczej moje serce wyskoczyłoby z swojego miejsca.

            - Oj wiesz. Ten, który mieszka naprzeciw mnie, więc i obok ciebie – powiedziała nie odrywając wzroku od telefonu, za to coraz nerwowo stukając w klawisze;

            - Aa.. Czego chce?– nie dawałam za wygraną. Obojętnie jaki temat, byle by z kimś porozmawiać, a Amy siedziała najbliżej.

            - Bal maturalny? – odpowiedziała, choć raczej bardziej brzmiało to jak pytanie. Sama się zdziwiła, ze chłopak ją o to prosi. Każdy kto znał Amy wiedział, że dziewczyna nienawidzi balów i nawet dla miliona funtów nie poszłaby na żaden.

            Otworzyłam usta żeby coś powiedzieć, gdy nagle na gigantycznym ekranie naprzeciw mnie pojawiły się wielkie, czerwone cyfry: 

125593

            Większość osób zamilkła, choć gdzieniegdzie można było dosłyszeć jakieś szepty. Każdy już wiedział, ze uczestnik z owym numerem wystąpi jako pierwszy. Moja mama odłożyła gazetę na kolana i rozejrzała się po sali. Ja zrobiłam to samo. Dopiero po kilku sekundach z niebieskawego fotela wstał jakieś mężczyzna, a za nim kobieta w podobnym wieku, tyle, ze nie posiadała żadnego numerka. Uczestnik wziął kilka głębszych oddechów i razem z kobietą ruszyli w stronę drzwi. Przez sekundę mogłam zobaczyć co znajduję się za nimi. Nie było tej wielkiej sali z kamerami i Jury, tylko korytarz, w którym znajdowały się dwie osoby, ale nie zdarzyłam im się przyjrzeć.

            Odetchnęłam z ulgą, ze to nie mój numerek wylosował się jako pierwszy, ale nie pozbawiło to mojego stresu. Znów powtórka – bałam się, ze źle zaśpiewam, że się pomylę, zapomnę zwrotki, a zwłaszcza po tym incydencie jaki miał miejsce na castingu.

            Rozejrzałam się po całej sali szukając znajomych twarzy. Od razu mój wzrok przykuła pulchna kobieta, którą widziałam na castingu. Alice?  Siedziała trzymając na kolanach małą, blond włosom dziewczynkę. Dalej… Trochę dalej od niej siedział chudy, młody chłopak, którego też pamiętałam. Szukałam dalej.. I nagle odnalazłam tę osobę, której tak naprawdę szukałam. David siedział zupełnie sam na kanapie mogącej pomieścić z 4 osoby. Ubrany był w koszule w kratkę i jeansy, a bursztynowe włosy zaczesane do tyłu. Pomachałam w jego stronę, ale chłopak nawet nie zareagował. Byłam pewna, ze na ułamek sekundy na mnie spojrzał, wiedział, ze tu jestem, ale jednak nie dawał jakiegokolwiek znaku, że się znamy. Dziwne..

            Spojrzałam na zegarek. Mężczyzna, który występował jako pierwszy przebywał tam już jakieś cztery minuty. No tak – najpierw zagadanie przez prowadzącego, później kilkuminutowy ( jak dobrze pójdzie ) występ, a na koniec ocena Jury. Trochę to musi potrwać.

            Wpatrywałam się w ekran, czekając, aż cyfry się zmienią. Moje serce wariowało, a ja modliłam się w duchu, żeby nie wylosowano mojego numerka. Ale dlaczego? Przecież i tak prędzej czy później będę musiała wystąpić. A chyba nawet lepiej zrobić to na początku i mieć już za sobą.

            I nagle stało się. Moment na który wszyscy czekali – numerek się zmienił. Wszystkie oczy zwrócone ku ekranowi. 

165988

Zamarłam.

Cała się trzęsłam. Moje ręce, nogi, a nawet głowa. Bicie serca osiągnęło swoje maksimum. Byłam pewna, ze to mój numerek, zapamiętałam. Ale i tak spojrzałam na przypiętą do mojej sukienki plakietkę  - 165988.

            Byłam bliska płaczu. Nie wiem czemu, po prostu to wszystko mnie przerastało. Jak mogłam myśleć, że dam radę zaśpiewać przed tymi wszystkimi ludźmi? Byłam za słaba. Nie potrafiłam poradzić sobie z stresem. Byłam za słaba. Zdecydowanie.

            Zamknęłam oczy i wzięłam jak najgłębszy oddech umiałam. Wstałam z zielonkawej kanapy. Moja mama i Amy również stały. Jako bliskie mi osoby mogły oczywiście pójść ze mną. Rzuciłam wzrok na Davida. Chłopak siedział wpatrując się w białe adidasy. Zrobiło mi się smutno. Olał mnie, najzwyczajniej w świecie.

            Otworzyłam drzwi i jak podejrzewałam znajdowałam się w wąskim korytarzu. Usłyszałam jak Amy zamka drzwi i po chwili staje już koło mnie. Zrobiłam kilkanaście kroków i już znajdowałam się obok dwóch nieznanych mi ludzi. Kobieta przed trzydziestką, o gęstych, jasnobrązowych włosach i sztucznym uśmiechu, najprawdopodobniej była prowadzącą. Stała rozluźniona na butach o tak wysokim obcasie, że gdyby zrobiła kilka kroków, zapewnie połamałaby swoje nogi. Druga osobą był kamerzysta. Czarnoskóry mężczyzna o głębokich, ciemnych oczach i siwiejących już włosach. Przez ramie garnituru miał przerzuconą kamerę.

            - A oto nasza druga uczestniczka! – powiedziała prezenterka, a kamera momentalnie zwróciła się w jej kierunku. – Proszę przedstaw się – jej słowa brzmiały bardziej jak rozkaz i miałam ochotę coś jej powiedzieć, ale co miałam zrobić? Przecież ten program ogląda dziesiątki tysięcy  Brytyjczyków.

         - Nazywam się Vanessa Argon. Mieszkam w Basildon, mam 17 lat. – zaczęłam od niechcenia, ale czułam jak mój głos pod wpływem stresu się zmienia. Kamerzysta zwrócił kamerę na mnie i gestem pokazał, ze mam mówić dalej. Ale co mam powiedzieć? Nie bardzo wiedziałam, przecież powiedziałam 3 podstawowe rzeczy o sobie.

            Prezenterka pokręciła głową, ale na szczęście kamera tego nie pochwyciła.

            - Wiec co sprawiło, że postanowiłaś pójść do tak poważnego programu jakim jest x-factor? – mówiła to z ‘uśmiechem’ na twarzy, ale jej wredność można było wyczuć w jej tonie głosu.

            - Marzenia – odpowiedziałam krótko, zgodnie z prawdą. Kamerzysta zrobił coś w rodzaju facepalma, po czym znów pokręcił ręką na znak, ze mam to rozwinąć. Postanowiłam nie niszczyć ich psychiki i odpowiedziałam to, co chcieli usłyszeć: - Chciałam się sprawdzić i rozwijać swój talent.

            - Mm, bardzo dobrze – powiedziała brunetka. – Powiedz nam jeszcze,  kto z tobą przyszedł? – wskazała ręką na mamę i Amy.

            - Moja mama – powiedziałam pokazując czarnowłosą, drobną kobietę – I przyjaciółka – wskazałam na blondynkę. Kamerzysta od razu pochwycił obie po czym znów zawrócił na prezenterkę.

            - W takim razie życzymy ci powodzenia – powiedziała i gestem pokazała drewniane drzwi. Więc będę musiała występować w tej samej sali, w której odbywały się castingi? Najwidoczniej.

            Przełknęłam ślinę i wzięłam kolejny głęboki oddech.

            Otworzyłam drzwi.

            Od razu zaatakowało mnie światło. Jasność wypalała mi szmaragdowe tęczówki. Automatycznie zmrużyłam oczy. Ale nie na długo, ponieważ już po kilkunastu sekundach mrugania przyzwyczaiłam się do jasności panującej w tej sali.

            Sala wydawała się większa niż poprzednio. Duża scena, u której początku, przed srebrnym stołem (nwm jak to nazwać) siedziały trzy osoby. Jury. Ich obawiałam się najbardziej. To od nich wszystko zależało – mogli mnie skrytykować, a mogli pochwalić. Mogli przepuścić, a mogli kazać wracać. Za nimi ciągnęły się rzędy foteli. Wszystkie były zajęte przez publiczność. Ogółem mówiąc było tu ponad setka ludzi.

            Nie widziałam swojej twarzy, ale byłam pewna, że jest blada. Na sam widok tych wszystkich ludzi stres powracał. Szłam szybkim krokiem. Chciałam to mieć już za sobą. Jak najszybciej. Było cicho. Słyszałam tylko stukot swoich wysokich butów. Kilka oddechów i już stałam na środku sali.

            Simon Cowell, Nicole Scherzinger i  Louis Walsh.

            Większość ludzi stresuje się przed występem, ale kiedy wchodzą już na scenę stres znika. U mnie to nie działało. Żałowałam, ale stres nie mijał. Był przed, był w trakcie, a nawet był po.

            - Dobry wieczór – przywitałam się jak to na kulturę przystało. Ręka trzymająca mikrofon trzęsła mi się tak mocno, że o mało nie przywaliłam nim o twarz.

            - Dobry wieczór – odpowiedziała czarnowłosa Jurorka posyłając jeden z serii prawdziwych uśmiechów. – Przedstaw się.

            Więc tak jakby powtórka z rozmowy z prowadzącą? Imię, nazwisko, wiek. Ile razy w ciągu jednego dnia to można powtarzać? Włożyłam kosmyk ciemnobrązowych włosów za ucho.

            - Vanessa Argon, mam siedemnaście lat, mieszkam w Basildon. – powiedziałam na jednym oddechu modląc się, żeby to im wystarczyło.

            - Co zaśpiewasz? – zapytał Simon Cowell.

            Miałam przygotowane dwie piosenki – Best thing I never had od Beyonce lub Hall of fame od The Sreapt & will.I.am. Na pewno ta druga bardziej odzwierciedlała moją sytuacje, ale poprzez zmianę mojego głosu przez stres, na pewno lepiej będzie zaśpiewać tę pierwszą.

            - Zaśpiewam piosenkę Beyonce – Best thing i never had.  – odpowiedziałam. Czułam, że to dobry wybór. Musiał być dobry.

            - Więc zapraszamy – powiedział Cowell opierając się wygodnie o swój fotel.

            Moja chwila.

            Mój czas.

            Moje marzenie.

             W tle usłyszałam cichy podkład. Przybliżyłam mikrofon do ust powtarzając w myślach tekst piosenki. Pomylenie jej było raczej rzeczą niemożliwą, bowiem śpiewałam ją już kilka razy w barze, w którym pracuje moja mama, ale zawsze jest ten jakiś 1%.

            Zamknęłam oczy, żeby lepiej skupić się na piosence, a przy okazji nie oglądać publiczności i miny jury.

            

What goes around, comes back around, hey, my baby

What goes around, comes back around, hey, my baby, I say

What goes around, comes back around, hey, my baby

What goes around, comes back around

There was a time I thought, that you did everything right

No lies, no wrong, boy I, must have been outta my mind

So when I think of the time that I almost loved you

You showed your ass and I, I saw the real you

Thank God you blew it, thank god I dodged a bullet

I'm so over you, so baby good lookin' out.

            Starałam się, aby nikt nie poznał, że ‘zjada’ mnie stres. Im głośniej śpiewałam, tym niżej dawałam mikrofon. Zamknięte powieki, zmarszczone czoło,, grzywka zasłaniająca twarz – tak pewnie wyglądałam. Wsłuchiwałam się w podkład, żeby nie pomylić zwrotek lub nie zmieścić się w czasie.

I wanted you bad, I'm so through with that

Cause honestly you turned out to be the best thing I never had

You turned out to be the best thing I never had

And I'm gon' always be the best thing you never had

Oh yeah, I bet it sucks to be you right now

So sad, you're hurt, boo hoo, oh did you expect me to care

You don't deserve my tears, I guess that's why they ain't there

When I think that there was a time that I almost loved you

You showed your ass and baby yes I saw the real you

Thank God you blew it, thank god I dodged a bullet

I'm so over you, baby good lookin' out.

            Starałam się śpiewać ostrzej końcówkę, tak jak w oryginale robi to Beyonce. W uszach brzmiał mi jej głos, choć nigdzie nie było go słuchać. Byłam tylko ja i mój głos. Tylko to.

I wanted you bad, I'm so through with that

Cause honestly you turned out to be the best thing I never had

I said you turned out to be the best thing I never had

And I'll never be the best thing you never had

Oh baby I bet it sucks to be you right now

I know you want me back

It's time to face the facts that I'm the one that's got away

Lord knows that it will take another place, another time, another world, another life

Thank god I found the good in goodbye.

 (nie bd tłumaczyła, zbyt duży tekst)

            Mój głos dostawał coraz większej chrypki. Bałam się, że nie będę potrafiła wyciągnąć kolejnej zwrotki,  ale na moje szczęście w momencie, gdy otworzyłam oczy, Simon Cowell uniósł rękę.

Stop.

Moje serce wariowało, gdy przez ten ułamek sekundy wszyscy wpatrywali się we mnie jak jakieś rzeźby. I w jednej chwili usłyszałam brawa. Nierytmiczne brawa skierowane w moją stronę. Niektórzy piszczeli do tego. Jury też klaskało. Louis z uśmiechem na twarzy szeptał coś do Nicole nie przerywając klaskania, a Simon Cowell wstał! Wstał ze swojego miejsca, a za nim zrobiła to połowa publiczności. Przez dobrą minutę słychać było tylko głos odbijających się od siebie dłoni.

- Vanessa, masz 17 lat? Dobrze zapamiętałam? – zapytała Nicole,  gdy Cowell zajął już miejsce obok niej.

- Tak, zgadza się. – odpowiedziałam biorąc przy tym głęboki oddech, by dostarczyć tlenu do mojego organizmu.

- Gdybym cię nie widziała, nigdy nie uwierzyłabym, że masz 17 lat. Twój głos jest taki głęboki i szczery i.. – przerwała poszukując dobrego słowa. – i dojrzały. Naprawdę mi zaimponowałaś.

Po sali znów rozległy się oklaski i piski. Pierwszy raz poczułam się rozluźniona. Nie, stres nie minął – był dalej, ale jakby mniejszy. Jakbym nagle w siebie uwierzyła.

- Stuprocentowo zgadzam się z Nicole – powiedział Lou. – Ale jest jeden mały problem. - twoja choreografia. Stałaś trochę jak kołek, a musisz zapamiętać, ze ruch na scenie jest bardzo ważny. Masz za to ode mnie minusa.

Po sali rozbiegły się wrzaski typu ,,buuuu”.

Skinęłam głową na znak, ze rozumiem. Nie pomyślałam o choreografii, mój błąd.

- Nie wiem czego Louis się czepia – zaczął Simon – Ale jak dla mnie, to był najlepszy występ w tej edycji!

Po sali rozległ się ponowny dźwięk klasków.

- Ja nie mówię, że nie podobał mi się jej występ – zaczął Walsh kierując słowa do Cowella. – Wręcz przeciwnie, bardzo podobał. Ale ruch na scenie jest bardzo ważny.

Zastanawiałam się co Simon mu na to odpowie. Myślę, że nie tylko ja.

- Tak, zgadzam się. Ale takiego talentu nie można zmarnować. Myślę, że trzeba by połączyć dziewczynę w zespół z innymi wspaniałymi wokalistkami. Wtedy im wszystkim będzie o wiele łatwiej.

Zespół? Ja i zespół?

Z początku ten pomysł nie bardzo mi się podobał, ale już po kilkudziesięciu sekundach stał się dla mnie genialny. Każdy wie, że solowy wokalista ma o wiele, wiele trudniej przebić się do show-biznesu.

- No cóż, Simon. O tym pomyślimy później – rzekł Louis. – Głosujmy.

- Vanesso, jesteś naprawdę bardzo utalentowana. Myślę, ze ruchy sceniczne da się wyćwiczyć. Jestem na tak.

Znów oklaski, znów piski, znów uśmiech na mojej twarzy.

- Dziękuje – szepnęłam do mikrofonu.

- Jesteś mistrzynią w tym co robisz. Jak najbardziej tak! – powiedział Cowell i razem z publicznością zaczął bić brawa.

Nie zależnie co powie Walsh i tak przejdę dalej!
            - Obiecaj mi, ze popracujesz nad choreografią – powiedział Louis.

- Obiecuję – odpowiedziałam natychmiastowo.

- W takim razie jestem na tak!

3 razy tak.

Owacje na stojąco od samego Cowella.

Przejście do następnego etapu.

Udało się!

            Podziękowałam im chyba ze sto razy, po czym pobiegłam do drzwi i zawiesiłam się na szyi matki. Łzy poleciały mi z oczu. Miałam gdzieś, ze kamerzysta wszystko kameruje, że te wszystkie moje emocje będą puszczane w telewizji.

Najważniejsze było to, ze się udało.

Wytarłam łzy ‘tańczące’ po moich policzkach.

Drzwi korytarza otwarły się i stanął w nich kolejny uczestnik. Tak, to był on –David.  Szedł sam. Gdy mnie zobaczył jego mina się skrzywiła i zwolnił tępo, by nie przejść koło mnie. Spojrzałam na niego pytającym wzrokiem, ale on tylko pokiwał głową i przewrócił oczami.

Nic nie rozumiałam.

Ostatnio był miły. Jaki jest powód, ze po miesiącu traktuje mnie, jakbyśmy się nigdy nie znali?

Ludzie są dziwni.

------------------------------------

Jest! :D . 

od teraz można komentować bez konta google, tzn. z Anonima ;) .

Dzięki wszystkim, którzy czytają ;).